Dat ik maar gewoon blijf wie ik ben

Iets langer dan 2 jaar geleden, op 10 september 2014, stapte ik voor het eerst het kantoor op de Hogehilweg binnen. Groen als gras en een half uur te vroeg. Op zoek naar wie ik was en wat ik wilde worden. Naar wat ik wilde wórden.

Driekwart van mijn traineeship ben ik bezig geweest met die vraag: wat wil ik worden? Wat wil ik doen als ik later groot ben? Wat is mijn passie? Iedereen wil toch ten volste leven en dat kan toch alleen maar als je iets doet waar je hart ligt? Ik had het idee dat mensen om mij heen daar in slaagden. Zij waren bezig de juiste koers te varen. Op weg naar waar hun hart ligt. Maar ik? Ik raakte in paniek. Ik wist het niet. Had ik wel een passie?

Terugblikkend op de afgelopen tijd, besef ik dat ik ben gegroeid. Als mens. Zo krampachtig ben ik bezig geweest met het eindresultaat, dat ik totaal voorbij ben gegaan aan wat echt belangrijk is. Ik. Leven. Doen. Mijn toekomstbeeld is in korte tijd geswitcht van bankdirectrice in New York naar accountant naar kinderjuf naar ondernemer naar blogger naar paniekikweethetniet. Het mooie van vandaag is dat het me vandaag niet uitmaakt. En morgen ook niet. Er is geen paniek meer voor het niet weten. Het is vandaag simpelweg ikweethetniet. Hoe dat komt? Connecting the dots noemt Steve Jobs het. Er zijn de afgelopen jaren dingen gebeurd in mijn leven waar ik op terugkijk en denk: everything happens for a reason. Ik hoef het alleen maar aan elkaar te knopen en het zorgt ervoor dat ik zie waarom ik vandaag ben waar ik vandaag ben.

You can’t connect the dots looking forward, you can only connect them looking backward. So you have to trust that the dots will somehow connect in the future. You have to trust in something: your gut, destiny, life, karma, whatever. Because believing that the dots will connect down the road, will give you the confidence to follow your heart, even if it leads you off the well-worn path. And that will make all the difference.” – Steve Jobs

Dat is een bevrijdend gevoel. Ik geloof dat de dots vanzelf connecten in de toekomst, net zoals  ze nu hebben gedaan. Dat geeft me het vertrouwen om mijn hart, mijn intuïtie, te volgen. Om te doen wat nu goed voelt. Buiten de gebaande paden te wandelen. Wanneer ik dat doe, geloof ik dat alles wel goed komt en dat ik over een paar jaar terugkijk en tegen mezelf zeg: “zie je nou wel. Waar was je nou bang voor? Alles wat je hebt gedaan, heeft geleid tot waar je nu bent.” Nu ik dat durf los te laten, kan ik tijd maken voor wat écht belangrijk is. Leven. Liefhebben. Ervaringen opdoen. Dat is waarvoor ik hier ben. Het is tijd om te stoppen met over-analyseren. Tijd om te stoppen met focussen op het eindresultaat. Tijd om te stoppen met willen weten wat ik wil worden. Want, zoals Loesje het zo prachtig verwoordt: “je kunt tegenwoordig zoveel worden, dat ik maar gewoon blijf wie ik ben.”